Co-Afhankelijkheid 

Gevangen in je eigen kwaliteiten

Codependentie en codependent, wat is dat?

Iemand is codependent, of niet. Codependent zijn is op de één of andere manier een mooie eigenschap, maar ook weer niet niet.   Het in een kwaliteit die een op hol geslagen is. Overigens, voor mij persoonlijk, is iedereen die codependent is iets heel erg moois: jij maakt de wereld van anderen namelijk een stukje mooier!   Voor mij heb je het mooiste hart van allemaal omdat je andere zoveel gunt en geeft. Te veel! Zoveel, dat het ongezond is.


Je bent een pleaser, wil anderen het altijd naar hun zin maken, je richt je op anderen, je gunt anderen alles, waardoor je jezelf compleet hebt weggecijferd. Hierdoor komt je eigen ik in het gedrang. Je kan zelfs met enorme schuldgevoelens te maken krijgen als je iets voor jezelf wil doen, terwijl de pleaser in je de behoeftes van anderen voor wil laten gaan. Dat is zo’n dwingend gevoel, dat het zelfs op een verslaving  gaat lijken.

Wat is Codependent?

Codependent is dat je je eigen eigenwaarde volledig afhankelijk maakt aan een ander: 

je hebt de goedkeuring en bevestiging van een ander nodig om je goed en compleet te voelen. Doordat je snakt naar de goedkeuring en bevestiging van een ander, ga je (ver) over je eigen grenzen heen en geef je veel te veel waardoor je anderen kan verstikken in je goede zorgen waardoor je met lege handen achterblijft in plaats van de goedkeuring en de bevestiging te ontvangen. 


Zonder dat de persoon het zelf doorheeft gaat hij/zij haar eigen bestaansrecht gaan opofferen. 

En dit werkt verslavend: je hebt steeds meer en meer de goedkeuring en bevestiging van een ander nodig om jezelf een klein beetje oké te voelen.


In de westerse wereld komt het behoorlijk vaak voor, zo’n 10 à 15% van de bevolking schijnt codependent te zijn.


Codependent is iemand met een innerlijke leegte. Een innerlijke leegte die je opvult met verslaafd zijn aan het helpen van andere mensen. Mensen die in eerste instantie heel charmant en fijn leken, maar die langzaamaan door hun destructieve gedrag je pijn en nog meer innerlijke leegte geven dan ooit tevoren. Behalve je verslaving aan andere mensen lijkt het er sterk op dat er veel codependenten zijn, die verslaafd zijn geworden aan chaos en aan drama.


Ooit las ik ergens dat codependent iemand is die een wanorde aan zelfliefde is. Iemand die codependent is zet namelijk iemand anders in het middelpunt en in het centrum van je universum in plaats van jezelf! Het is altijd iemand anders, nooit jezelf!


Als codependent offer je jezelf op voor een ander, je wil niets liever dan anderen verzorgen en dat wil nog wel eens (enorm) ten koste gaan van jezelf eh? Het is alsof je geen eigen focus hebt. Je bent iemand die leeft als: “Ik ben ok als jij ok bent.”


Je hebt meer contact met anderen dan met jezelf, dat geldt ook voor je innerlijk en voor je emoties. Het is alsof je eigen identiteit is versmolten met een ander alsof je er niet bent. Niet echt tenminste. 


Misschien heb je zelfs wel geen idee wat je eigen emoties zijn en hoe ze aanvoelen. Je hebt altijd meer contact met anderen dan met jezelf. Erger nog: je stemt je af op de ander met je gevoel, je emoties, je gedachten en je gedrag.


(Bij innerlijke leegte wordt je hier in de praktijk eerst doorverwezen naar een lichaamstherapeut om opnieuw in verbinding te komen met je eigen lichaam en een psycholoog of psychotherapeut)

Hoe ontstaat relatieverslaving, 

verslaving aan liefde en aandacht?

Je zou kunnen zeggen dat codependent een zelfafwijzing is en dat probeer je te compenseren door de waardering van anderen te verdienen. Wat echter meestal averechts werkt: het lijkt wel alsof je onzekerheid toeneemt en je gedraagt je afhankelijker dan ooit tevoren.


En toch is dit het recept hoe een verslaving aan liefde en aan aandacht ontstaat: zelfafwijzing, aandacht van anderen, onzekerheid en afhankelijkheid en dan begin je weer opnieuw. Allemaal in de stiekeme hoop dat de ander je eindelijk ziet staan en in al je behoefte voorziet! Wat er met je gebeurd is, is dat je anderen verantwoordelijkheid houdt voor jou geluk.

Wat is Codependentie?

Codependentie is ook als je je eigen gevoelens en behoeftes aan de kant schuift voor je relatie en/of voor een ander. Je past jezelf volkomen aan, aan de ander. Je gedraagt je naar de verwachtingen of naar de wensen van een ander. Je zorgt voor een ander. Je houdt rekening met de gevoelens van een ander. 


Gaat het zelfs zo ver dat jij je verantwoordelijk voelt voor de problemen van een ander? 

Voel je je zelfs op een vreemde manier “verplicht” om de problemen van die ander op te lossen? Leef je wel, maar leef je vrijwel uitsluitend gericht op anderen? Heb je het gevoel dat je constant een toneelstuk aan het opvoeren bent? Alsof je naar jezelf kijkt, op afstand en je afvraagt: wie is die persoon op het toneel?


Dit gebeurt bewust maar ook onbewust. Veel vaker onbewust dan bewust. Rekening houden met een ander gaat je gemakkelijk af, omdat je op deze manier (jezelf of door een ander “afgericht” bent.) Meestal gebeurt het aanpassen aan de ander automatisch, alsof het om een vanzelfsprekendheid gaat. 


Naderhand voelt de codependent zich (enorm) rot, leeggezogen en ook boos. Verdrietig en alleen. Hulpeloos en machteloos.


Met als gevolg dat de codependent zichzelf volkomen en compleet verliest. Hij, of zij, raakt zichzelf volkomen kwijt. 

Wat heb je nodig als codependent?

Wat je als codependent nodig hebt, je zoekt het vrijwel altijd buiten jezelf. 

En heel vaak heb je de volgende gedachten bij vrijwel alles wat je doet: 

“Als ik x doe gaan anderen pas van me houden.”  

En meestal betekent deze “x” een geweldige prestatie, zonder meer, maar al te vaak betekend “x” ook dat je ver over je eigen grenzen heen gaat. 

Want als je “x” gedaan hebt, dan is er altijd wel weer wat anders wat je van jezelf moet doen of bereiken omdat je maar blijft denken dat anderen pas van je gaan houden als je “x” na “x” doet. 


Je geeft heel veel, gaat voortdurend over je eigen grenzen heen en je hebt de grootste moeite om verzoeken van anderen te weigeren of om “nee” te zeggen.

Als ik genoeg van mijn partner houdt, dan…

Ook binnen je relatie met je partner zien we dit gedrag terug omdat je tegen jezelf maar blijft zeggen: “Als ik maar genoeg van mijn partner houdt, red ik de relatie en gaat het goed met ons!” Je eigen gevoelens en je eigen emoties komen niet eens aan bod binnen je relatie, want je richt je maar op je partner en/of op een ander.  


Hier in de praktijk gaan we aan de slag met de emoties, dit steeds vanuit geweldloze communicatie.

Codependentie en Emoties