De Vrijheid
van de Ziel
Soms vraagt het leven
om een stille grens,
niet uit hardheid,
maar omdat het moet.
Als de schaduwen
van het verleden wegen,
is loslaten het zachtste
dat men doet.
De lijnen van het lot
zijn soms verward,
door trauma
dat al generaties kent.
Maar dwars
door alle stormen in het hart,
blijft puur de ziel
die jij vanbinnen bent.
Ik laat je gaan,
maar niet in diepe wrok,
ik sluit de deur,
maar hou de liefde groot.
Ik zet je vrij,
in eigen licht en kracht,
omdat mijn hart
die zachte grens besloot.
Ik ben zo dankbaar
voor die mooie tijd,
waarin ons wezen
door de sluiers keek.
De momenten dat
onze zielen elkaar zagen,
en alle ruis heel even rond ons week.
In liefde en verbinding laat ik los,
de kosmos draagt ons,
ieder op een eigen pad.
Jouw licht blijft veilig
in mijn hart bestaan,
het allermooiste dat ik bij me had.
Geschreven door Nathalie Segers
2024
Licht van de Moederlijn
Ik reisde terug langs
de vloeibare lijn,
van moeders op moeders,
zover ik kon zien.
Ik proefde de stilte,
de ingehouden pijn,
het dragen en zwoegen,
voor zeven of tien.
Een erfenis,
ongevraagd doorgegeven,
in tranen die niemand
ooit openlijk huilde,
in angsten die onbewust
meegingen leven,
terwijl men
de eigen verlangens verruilde.
Ik heb het gevoeld,
in de kern van mijn wezen,
het trauma
dat diep in de cellen bleef staan.
Ik heb het doorleefd,
om het te kunnen genezen,
ik keek het recht aan
om het te laten gaan.
De knopen van vroeger,
de strakke patronen,
de plicht en de schuld
die de bedding besloot
ik breek nu de cirkel,
om hier te tonen:
de keten stopt hier,
de bevrijding is groot.
Ik leg nu de lasten
die niet van mij waren,
in liefde en rust
aan de aarde terug.
Ik hoef niet te vechten,
te dragen,
te sparen,
de liefde
bouwt nu een heel andere brug.
Wat blijft is de wijsheid,
het diepe herinneren,
de oerkracht van hen die mij voorgingen daar.
Maar ik kies mijn pad,
zonder innerlijk rimpelen,
mijn eigenste blauwdruk wordt helder en klaar.
Vanaf deze dag
is de zachtheid mijn kompas,
de poort van mijn hart
is voor zwaarte gesloten.
Ik koester de rust waar ooit stormwinden was,
de vrede is zacht
in mijn wezen gegoten.
Geen hardheid,
geen strijd
komt de drempel nog over,
ik adem het licht
van mijn eigen begin.
De moederlijn stroomt,
maar de schaduw is over;
in pure zachtheid
stap ik het leven nu in.
Geschreven door Nathalie Segers
2025
(Spellingsfouten werden gecorrigeerd door ChatGPT #Dyslexie)